Vrijdag 14 december, late namiddag, vooravond als je wil, ik zoek wat partituren op het wereldwijde net voor de trekzak, mijn "laatste" hobby. "Valse triste" afgeprint en onmiddellijk gespeeld, het lukt best aardig van de eerste keer, eenvoudig maar oh zo mooi, ik hou van melancholie. Ik zoek nog wat andere en ga (eens)op tijd slapen. Vroeg wakker dus, een uur of vier... veel zin om het droeve walsje te beginnen spelen, maar hey mijn lieve Eega slaapt nog, dus even op FB kijken en gruwel, Connecticut in het nieuws op de meest trieste wijze die we ons kunnen bedenken, als we dat al kunnen... Compleet ondersteboven even het desbetreffende nieuws opgezocht en ...

Dan maar terug het bed in, tot niets in staat dan denken; "Waarom" en "Hoe voorkomen"

Wapenhandel afschaffen? Niet de wapens doden, ik wil er niet eens aan denken wat zo'n "persoon" zou teweegbrengen met een stel keukenmessen. Misschien dat er minder slachtoffers waren, misschien was hij sneller overmeesterd. Ik ben zeker geen voorstander van vrij wapenbezit, maar je kan ze niet in één keer afbouwen, misschien hadden er hier minder slachtoffers geweest als de directeur die te hulp snelde en zelf slachtoffer werd een wapen bij de hand had gehad?

In veel landen sneuvelen meer kinderen,mensen en daar besteden we nauwelijks nog aandacht aan? Waar, heel waar, maar daar denken we misschien dat dergelijke aanslagen niet bij ons kunnen? Helaas is niets minder waar, alle gruwelen, klasmoorden en aanslagen, wat dan ook, zijn hier even aanwezig. We duwen het idee alleen liever van ons af. Nee, het heeft ook niets met de "moderne tijd" te maken. Het is van alle tijden, Herodes was niet eens de eerste die kindermoorden beval. Ook de Grieken en alle gekende "beschavingen" hebben ons er op gewezen dat we menselijk zijn en dat dat niet altijd even fraai is. Ieder van ons, U en ik zijn blijkbaar tot wat dan ook in staat. En dat is een gruwelijk begrip.

Strengere straffen? Iemand die zelfmoord pleegt of aandacht zoekt ga je daar niet mee raken. En evenmin zal dat voorkomen dat het opnieuw zal gebeuren. Helaas.

Is er dan niets dat we kunnen doen, is deze wereld verloren,...


NEE, we moeten doorgaan en ons blijven verwonderen om al het goede, hoe klein ook, nooit of nooit mogen we dergelijke excessen ons leven laten bepalen. Hoe onmogelijk dat ook is voor de naaste betrokkenen. Ik durf er niet aandenken hoe ik me zou voelen mocht...

Doorgaan en ons bewust zijn van het verdriet, rekening houden met de mensen om ons. En pogen om ons eigen zielig persoontje wat minder belangrijk te vinden. Egoïsme is het sleutelwoord in al deze problemen. Op het ogenblik dat je jezelf belangrijker vindt dan een ander liggen dergelijke monstrueuze gebeurtenissen op de loer. Het individu dient de mensheid, niet andersom want dan vernietigt het individu zichzelf. We zijn meer wat de anderen van ons maken dan ik ooit gedacht heb. De massa moet dan ook zijn verantwoordelijkheid leren zien, ook al is dat een taak voor ieder individu op zich.

Daarstraks heb ik de "Valse Triste" opnieuw gespeeld, tot hij min of meer juist zat qua noten, (ik ben een beginnende amateur) Maar nooit ofte nimmer zal ik hem kunnen spelen of horen zonder aan de kleuters te denken en de hun overvallen gruwel. Toch zal ik hem blijven spelen, vergeten doen we veel te veel.

"Het verleden kennen en begrijpen om in het heden voor een betere toekomst te zorgen"

Herman

49 Tinten Grijze Wolken overdonderen me.
Regen druppelt grafische kunst in bruine plassen.
Rodrigo's Concierto d'Aranjuez speelt onder mijn hoedje samen met de wind
en stuwt me verder door het winterse Hoppeveld.
De Hoppeduvel grijnst en haalt zijn neus op vanwege mijn ijdele inspanningen.
48minuten, 4,9 km afgelegd 5,7 km/u gemiddeld, 5,9 km/u momenteel,
fluistert de dame van Runkeeper in mijn oortjes.
Ze klinkt nog even onvermoeid als toen we samen vertrokken. Pfioeew
Bijna thuis dus, mijn zweet stinkt en verteld me dat mijn batterijen weer opgeladen zijn. De Ph staat juist...
Het is goed thuis te komen.

Dag Dirk,

Je hebt me twaalf jaar lang regelmatig doen vloeken,met je schitterende maar zo vaak very last minute ideeën die in geen enkel ander bedrijf nog waar te maken hadden geweest, je onverbeterlijk optimisme als het op de MotorboeKtiek aankwam was vaak echt wel onwaarschijnlijk.

Maar je wist dat een tijdschrift maken meer was dan "alleen maar" fantastische artikels schrijven met mooie foto's. De MotorboeKtiek was daar een mooi bewijs van, alles voor de lezer, meerwaarde was geen loos begrip bij jou en geld was niet wat primeerde.
Daarnaast was er ook het onwaarschijnlijk pallet aan evenementen die je uitdacht en waaraan ik al die jaren bij de meeste mee mocht en wou werken, was het niet met de MotorboeKtiek dan was ik er wel voor de logistiek, ook daar vloekte ik meer dan een beetje. Oh ja! Maar dat zal blijkbaar mijn aard wel zijn, net als jij nam ik nooit een blad voor de mond, maar uit jou mond kwamen er wel mooiere woorden, ik heb dan ook veel geleerd in dit gros maanden. Niet alleen qua taal. Jou woorden waren ook nooit loze woorden, hoe vlot je ook sprak, steeds wist je heel goed wat je zei.

Kijk, ik ben hier weer veel te veel aan het uitweiden, maar nooit ofte nimmer zolang ik nog mag leven zal ik uitgepraat zijn over jou. Soms zou ik gelovig willen zijn, nu bijvoorbeeld...

Bedankt Dirk, De MotorboeKtiek was mijn droomjob en ik heb ze van jou gekregen.En veel meer.

Vivian, Tinne, Bert, Jan, Mijn innige deelneming. Nee, ik weet niet wat Dirk aan jullie zou zeggen maar dat het met flink doorgaan te maken zou hebben en met jullie dromen waarmaken, daar ben ik zeker van. Dirk was een voorbeeld zoals er weinigen of geen zijn in deze wereld.

Vaar Wel Dirk

Herman

Dag Pepa,

Naast het verdriet dat we voelen omdat een dierbaar iemand niet meer leeft, beweegt, lacht, iemand die we het ZO graag zouden gunnen nog verder te leven, is er ook het verdriet om de leegte die die persoon achterlaat, het gemis, met andere woorden ons EIGEN verdriet.

Een leemte die niets of niemand ooit kan invullen. Wel Pepa...

De leemte die jij achterlaat is immens, ook al was je nooit te opvallend aanwezig, plaatste je jezelf nooit op de voorgrond, altijd was je daar als we je nodig hadden, totaal en zonder voorbehoud.

Dank je.

Je leerde ons zelfstandig zijn, je liet ons onze eigen fouten maken, ondertussen door mijn eigen kinderen, en mijn lieve kleindochter, weet ik hoe moeilijk dat kan zijn, maar jij, je oordeelde nooit! Veroordeelde zeker niet. En je was er altijd om ons op te rapen als dat nog nodig was.

Dank je.


Zelfstandig opgroeien betekend weinig voorbeelden hebben of volgen. Ik dacht dat ik het allemaal zelf deed.
Hummm

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat jij mijn voorbeeld was én bent...

Een voorbeeld waarvan ik hoop dat ik het ooit op een dag mag benaderen...

Het volgende lied is dan ook een, niet zo stille, wens van je zoon.


Slaapzacht, samen met Moeke hoop ik. Maar nu ook weer niet te zacht.

Muziek: Stef Bos- Papa.




Tekst door mij geschreven voor, en gelezen in, de dienst op 10-09-2011 ter ere van mijn vader; mijn Pepa.

Ik mis hem en mijn moeder, Moeke, nog elke dag, ook al waren ze toch al eventjes van deze wereld af bij hun overlijden.
Ze zijn beiden zachtjes gegaan, vrij kort na elkaar, na een leven van elkaar liefhebben. Voor velen een droom, voor hun een volbrachte levenstaak. Dankje allebei. Ik hou van jullie.

Dank Je Dirk

Ook al hebben uitzonderlijke mensen zoals hij een duizendvoud meer aan ideeën tot realiteit gebracht dan een "gewone" mens, een leven gehad dat goed gevuld was, respect van zovelen gekregen; Als ze zo jong moeten gaan is dat alleen des te erger. Naast op de eerste plaats de veel te jonge kinderen die achterblijven, een partner die haar leven aan dat van hem had gebonden in zovele opzichten, geen gemis kan groter zijn dan dat van naaste gezinsleden, menselijke drama's die al meer dan volstaan om ook bij iedere buitenstaander een immense pijn en medeleven op te wekken, blijft er ook de wetenschap dat geen mens hem ooit zal kunnen vervangen. Een uniek mens is heengegaan. Jammer dat ik niet gelovig ben.

Ik heb zelf verleden jaar beide ouders verloren, en ook al waren die toch flink veel ouder, het gemis blijft enorm, ik weet dan ook; het verdriet van Zijn achterblijvers is onbeschrijfelijk.

Je bent een inspiratie geweest voor zovelen, Dank je Dirk.

Minimensjes.


Nee, ja, de strips heb ik ook maar nee, peuters, kleuters, kleine kinderen dus.

Nauwelijks uitdrukbaar in jaren, 16 en 25 maand oud en toch al woordeloze ruzie/discussie, of beter gezegd zachte strijd om een winkelkar.

Een speelgoedimitatiewinkelkar weliswaar, inderdaad, maar is dat niet altijd een imitatie, zo'n winkelkar? Symbool voor de hoorn des overvloeds, symbool voor onze eeuwige afhankelijkheid van elkaars blik. De ogen van de anderen. Een imitatie van het echte leven, waarin we uitstallen wie we zijn. Of wie we willen zijn... De Lagavullin, de Duvel, de BioPasta. Staat de mens voor het product of het product voor de mens?

Heel het spel van even loslaten, afstand nemen, uit de ooghoeken toeschouwen en snel reageren bij de minste beweging van de tegenstander. Tergend traag voorbijrijden, sluikse blikken werpen. Niets volwassens ontbreekt.

Kinderen zijn gewoon kleine volwassenen met marge voor expansie.


Herman kleine man.

Deze Nacht trek ik de Handrem van de Wereld op,

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
Ik laat de dromen duren, de rust oneindig, de vierders vieren.
Bevrozen ieders doen en laten,
daden ontleed tot de kleinste eenheid hunner bestaan.

Het verdriet opgesplitst in hooguit speldeprikjes,
't genot traag en eindeloos.
De afwezigen, overledenen, eeuwig herinnerd,
nooit nimmer vergeten.

De Zon zal schijnen en de Regen zal zijn,
Groen de aarde, de tuinen.
De auto's gewassen, super-eco-zuinig,
ongelukken uitgesloten, ongelukken uitgesloten.

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
niet om het mensenleven te stoppen, niet om de wereld te verraden.
Maar gewoon om al mijn angsten wat er komen kan,
even veilig, goed verzekerd te parkeren.


Herman Jambé 03-05-2012

Een motor zonder Ego... den Tux

Zomervest te koud wegens naakt motorfietsje, snijdende wind en weinig zon, teveel ego om in de wintervest te raken, helm veel te open wegens dezelfde redenen, handschoenen idem dito en jawel ook het gebruiksgemak van dit paar. Ergo 70 kilometer kou hebben, bijna uit je pak bibberen, jezelf en je dietoestandveroorzakende tekortkomingen vervloeken. MAAR GENIETEN, genieten, gewoon doelloos rondrijden door het mooiste landschap van Vlaanderen, het Pajottenland, geen doel, geen reden, niets, alle kleine baantjes induiken met het kleine motorfietsje en een flinke dosis onachtzaamheid vanwege je richtingsgevoel, genieten van al het mooie, genieten van het landschap, de bouwvakkers die je een argwanende maar toch enigszins afgunstige blik toewerpen, de bushokstaanders die het ook fris hebben maar stilstaan terwijl de wereld om hen heen beweegt en je met hun ogen vervloeken zonder verder een spier te bewegen. Genieten met je hersens in volle concentratie op de weg, geen tijd om weg te glijden naar zorgen en pijn. Gewoon aktief genieten. Dank U Motorfietsje

Horen, zien en zwijgen. En...?

Nieuwsgierig was de naam van het eerste aapje, hij had alles altijd gehoord vanuit zijn aangeboren interesse in al wat hem kon dienen, niets apelijk is ons vreemd, nietwaar? Dat met die apelijke interacties kreeg hij wel niet gesnapt, horen van relaties volstond niet om te voelen wat het kon betekenen iemand lief te hebben, iemand te haten, of prettig samen te werken met apen waarmee dat eigenlijk niet kon en soms negatief verrast worden door  medewerkers die je wel zag zitten. Apekennis is weliswaar nooit af maar leer je nooit ofte nimmer "van horen zeggen", daarvoor heb je emoties nodig, vooral pijn is een vlotte leermeester. Maar daar aapje Nieuwsgierig het bij luisteren hield kwam hij daar nooit aan toe. Het leven gleed langs hem heen.

Berusting was de naam van zijn broertje, horen deed deze nauwelijks en zien was altijd ongezien, nooit wierp hij een open blik op de wereld. Vreemd genoeg vooral omdat hij niet gezien wou worden, hij kon er toch niets aan veranderen, hij wou zich niet mengen, dat was zijn taak niet. Geen verantwoordelijkheid voor deze aap! Zijn lievelingsspeelgoed was dan ook een parasol, alles gleed daarmee van hem af, niets raakte hem, geen druppel, geen reactie, geen taak kon hem deren. Niets kon hem eigenlijk deren, en hij merkte toch wel dat hij iets miste maar had geen benul wat, en och, het kon hem ook niet schelen, "Too much MonkeyBusiness", zijn rol als anonieme toeschouwer was al te zwaar voor hem en zijn kleingeestige geest.

Lafaard was de derde aap, horen en zien deed hij nog beter dan zijn broers en oh wee, hij snapte het ook allemaal. Hij zag alle ellende, zag de ongelukken aankomen maar zweeg in alle talen. Stilte was zijn cocon, zijn schuilkelder. Zijn bloederige lafheid... Niet dat hij ooit zelf iets gedaan had of misdaan, nee, zijn misdaad was het niet-handelen, het weten en toch laten gebeuren. Het zien aankomen en zelfs niet voorkomen want hij zou eens kunnen betrokken geraken... Betrokkenheid was dodelijk of leek het toch in elk geval.

... was de vierde, maar had nooit een naam gekregen vanwege zijn apestreken. Hij,... keek, hoorde, handelde, meestal zonder voor te denken. ... had dan ook een wereld van ervaringen wat hem wel eens deed nadenken. ... was ook de enige met wie je een gesprek kon voeren, discussiëren tot de late , vroege uren. Ruzie maken ook ja. ... had lange tenen voor een aap en dat wil wel wat zeggen. Toch was ... diegene die voor de anderen zorgde, soms weliswaar knorrend, zelfs vloekend! Onder andere dat deed de andere apen verkiezen hem geen naam te geven, dat was handiger om ... niet te hoeven horen, hem niet te hoeven zien. Het eten dat ... hun gaf aten ze, maar behandelden ze als vanzelfsprekend, net als hun onderkomen dat ... voor hen gemaakt had zodat ze minder ziek waren en ... iets minder zorg aan hun had en meer tijd om eten te verzamelen voor hen.
Gelukkig was ... dus ook niet altijd, stress was zijn deel, ontspannen was moeilijk. Als je al eens een zeldzame afbeelding van ... ziet zal je ook snappen waarom hij in die houding zit. Hij voelt zich door de apewereld in het kruis getast, maar verkiest dat nog steeds boven het niet-bestaan van zijn broers.

10 april 2012,

Herman Jambé, een aap als alle andere.

Moeke

door Jambé Herman op donderdag 17 februari 2011 om 22:02 ·

Nee, de tijd bleef niet stilstaan, sloeg wel op hol, ook de wereld draaide door, maar klinkt nu hol.

Dat moment dat niemand ooit wil was daar, jou tijd, we wisten dat het best was voor jou, het einde van het lijden.

Maar de leegte die je laat kan niemand ooit meer vullen, Niemand. Enkel de wondere herinneringen aan een levenlang "Moeke" verzacht de snijdende zeer.

De plaats in ons hart deint uit, Ons hart is niet groot genoeg om jou te bevatten, je was een grootse dame en dat zal je altijd blijven.

Alle harten die jij ooit verwarmde kloppen nu op jou ritme, een jazzy chanson met flink wat heupwiegen.

Heel mijn leven heb ik aan jou te danken, ik hoop dat ik het je ooit kan terugbetalen.

Rust zacht Moeke, ik denk aan jou.

<photo1></photo1>

Moeke

De leegte voorbij

De Leegte voorbij

door Jambé Herman op zondag 15 januari 2012 om 14:46


Leegte, het einde van het boek,

Arvo Pärt's muziek waarbij je op de plagale cadens blijft wachten, spanning schijnbaar zonder oplossing,

je problemen vicieuze cirkels makend in de "Windmills of your mind".
Weten dat je alles hebt, alles kan hebben en toch even de zinloosheid omarmen.

De zinloosheid van "Tabula Rasa" als een donderslag door je darmen voelen gieren, wetend waar die eindigen en wat je ervan mag verwachten. Hoog tijd voor wat zon.

Hidalgo Don Quixotte de la Mancha, treed even opzij wil je. Ik zie de hemel niet.
Mijn queeste verdwijnt uit mijn zichtsveld in de kille klamme mist.

Hoe teder zou ik de waanzin omarmen.

ik heb de nacht uitgezet,
verlangens opgesloten,
verdriet hardvochtig vergoten.
Arvo Part opgezet,
in treurnis verloren noten,
de mens terugbrengend,
tot zieligste dier, hulpeloos,
met al zijn trivia,schrijnend,
de slang aan zijn boezem gedrongen.
Geluk is oogcontact, is even geen zorgen,
is alleen zijn, voor iemand zorgen.
Geluk zal je nooit voor jezelf vinden,
steeds in een ander, een vriend,
een bekende, een dier, een bloem,
je vrouw, je verwanten.
Falen is zoeken naar Oblivion,
Ik heb de nacht uitgezet.


http://youtu.be/5vO92REraUo als begeleiding...

Brat en de Britsen.

Macho, te lichte blik, beetje Marlon Brando, Last Night In Paris nog te komen.
Stoer proberen alles losjes te laten lijken, mateloos daarin falend, én toch...
De nonchalante gratie van een gevallen despoot, Stijl zonder genoeg centen.

Zichzelf verliezend in de chaos ontstaan door onbewuste drang naar controle,

zich meester wanend over tijd en ruimte, de strijd weliswaar nog voor de start beslist wetend, helaas...

"Je eigen achillespees zijn 't is me wat, maar hey,  niemand te danken voor mijn zorgen!
Daar zorg ik zelf wel voor! Gewoon iemand om voor MIJ te zorgen, dat zou fijn zijn, en ik zou fijn zijn.
Heel fijn. Voor elkaar zorgen, zorgen delen, NEE, geen zorgen, ook niet morgen. Morgen bestaat niet, alleen NU, Hic et Nunc... en verder niets, ...toch?... de kinderen, en vrede aan alle mensen van goede wil... maar die zijn er niet! Of toch niet echt? Nee? Ja toch.

Klotewereld! OPBLAZEN DIE HANDEL! Maar , maar ik zie ze zo graag..."