Doorstapt

Doorstapt

Stappen stappen, niet stilstaan, doorgaan,  verder verder, voorbij pijn , voorbij verdriet, voorbij angsten, voorbij de Molenbeek, voorbij je eigen zorgen, voorbij je eigen ego, een muis piept vanuit de hoogte, verrast kijk ik omhoog en zie de grote valk wiens honger even gestild zal zijn, een warm, bloedig intermezzo ten spijt, twee jonge teleurgestelde valken draaien verder in hun hongerig wals boven het veld. In mijn oren huldigt Klara de éne na de andere lokale muzikale held. We houden van het bekende nietwaar, het vreemde bevreemdt ons. Angsthazen die we zijn, zelfs in onze eindeloze zoektocht naar schoonheid.

 Mijn tempo blijft rond de 5,5 km per uur hangen en lichamelijke pijn blijft uit. Het hoofd raast echter veel sneller, harder en schreeuwt de éne vraag door de andere in mijn hotsende, klotsende hoofd. Chaos en rare sprongen heersen hun dictatuur, anders dan mijn benen kan ik ze niet sturen, mijn hersentjes willen teveel bevatten, willen begrijpen, verklaren, vermijden, voorkomen, genezen, helen, willen dat doen wat hen niet gegeven is.

Willen zijn.

 De tegenstrijdigheid van het leven dringt zich op. Hard, schroeiend, murwmakend. Hoe ik ook probeer, ik kan de wereld mijn wil niet opleggen,   ik besta enkel in de anderen, zij bestaan enkel in mij, en toch kan ik alleen maar zelf handelen, zoals zij alleen maar “zichzelf” kunnen handelen. Als ik voor hen iets wil doen moet mijn ik dat doen, moet ik niet willen dat zij doen. Ik, die ik die je opzij hoort te zetten voor anderen, die ik die noodzakelijk is om te zijn, om te zijn voor anderen. Om er te zijn voor anderen.  Zonder ik geen anderen, zonder ik geen iets, geen niets. Zonder ik geen ik in u.

 De angst drijft me verder in mezelf en daar diep in mezelf ben ik een norse harde gesprekspartner die in discussie met mezelf me nog dieper  de ellende van Dante Alighieri’s spelonken instuurt. La Divina Comedia, Condition Humain. Sarcasme zo u wil. En toch is net daar ergens een vonk van hoop, geen licht is feller dan dat in de diepste duisternis. Zolang ik maar niet moet aanhoren dat het toch niets uitmaakt, dat het toch nooit voldoende is, dat het toch nooit zal veranderen. Want dat, dat is tien meter pek rond je hoofd. Dat iets al dan niet onbereikbaar bleek of blijkt kan en zal best zijn, dat mag men de mens niet aanrekenen, Impossibilium nulla obligatio est. Dat we er niet naar trachten,getracht zouden hebben, daarentegen is geheel en al onze eigen hoogst persoonlijke verantwoordelijkheid.

Van u hetzelfde hopend,
Ongeacht,

Herman Jambé

De Stoel.

De Stoel.

Meer een zetel, een compacte anachronistische troon bijna, waar ik nu, anno 2013 op zit in de warme, ondertussen ook al bijna dertig jaar oude Ikeakeuken, genietend van het grijzige maartse winterlicht vanachter het grote raam en een derde Nessssspresso met pervers luxueuze schuimlaag. Een troon eigenhandig gemaakt door mijn moeder's vader, waar hij in mijn herinnering inzat als patriarch van zijn gezin, koppige stoere Brabantse trekpaarden, allemaal.

Met stevige knuisten maar een zachte ziel. Gezinshelden.

Zeven interbellumkinderen, drieëntwintig kleinkinderen, een zeventigtal achterkleinkinderen. Goed gekeuterboerd. 170 kilo woog de lieve zachte man, die me beloofde een echte klakkebuis te maken. Waar je achteraan op sloeg. Niet dat stuk plastic blaaspijp (een halve meter witte electriciteitsbuis zonder meer) wat wij snotneuzen toendertijd gelukzalig in onze onwetendheid een klakkebuis noemden. En waar we de glanspapieren Unigro-reclameboekjesbladen kegelvormig opgerold uit weg schoten tijdens onze eigen kleine veldslagen.

Toen hij rond '43 door een stel amokmakers opgehaald werd om in de naam van den Duitsschen bezetter één en ander te gaan vernielen van iemand die de desbetreffende vandalen blijkbaar een doorn in het oog was weigerde hij en zwierde in de daarop volgende schermutseling met zijn kolossale lijf één van zijn tegenstanders tegen een boom. Het hout was harder dan man's boosaardige hoofd en mijn grootvader ging de cel in. Ordnüng muss sein. Met de bevrijding in '45 kwam ook de zijne.

Nauwelijks herenigd met zijn gezin in die koude harde hongerige jaren werd hij terug opgehaald wegens zogenaamde én vermeende collaboratie. Hard wroeten om je kinderen eten te geven was een misdaad als je buren jaloers waren, niet eens andersdenkende vandalen maar gewoonweg weer vandalen. Zoals immer.

Enige jaren cel waren wederom zijn deel, een man die nooit anders wilde dan goed doen en zijn kinderen voeden. Een man die nooit een misdaad had gepleegd. Die ze zelfs had proberen voorkomen.

Toen ik jaren later als Vlaamse scholier in Brussel wel eens een IJzerbedevaart wilde meemaken en dat aan mijn a-politieke ouders liet weten, wist wijlen mijn moeder mij elk jaar wel te verleiden met een uitstap waarvan ze wist dat ik het graag (of liever) ging willen en die telkens toevallig op diezelfde dag viel. (Ik en datums...) Het koste me jaren om het te beseffen. Ze was een wijze vrouw die te goed was voor deze wereld en dat helaas bekocht met verknoeide zenuwen en eeuwige angsten in zorg voor haar omgeving. Kinderen die de oorlog meegemaakt hebben hebben allemaal wel een stille plek in zich. Waar de echte verhalen schuilen.

Ik heb ondertussen Abraham gezien zonder ooit een IJzerbedevaart meegemaakt te hebben. We vergeten blijkbaar zeer snel, graag en zonder schroom wie er allemaal voor ons gestorven is en waarom. Geschiedenis wordt geschreven door de perceptie van de momentane heersers. Nauwelijks door het verleden. Dat is hooguit een krijtlijn.

De stoel vertelt geen verhalen, het beukenhout zwijgt in alle landstalen. Net zoals de wetenden. Misschien komt er ooit een dag dat er geen wetenden van oorlogen meer zijn. Ik hoop het van harte maar geloven doe ik het niet. We herhalen onze fouten maar al te gretig. Telkens wat overtuigder van ons groot gelijk.

Of dit verhaal waar is? Of waarheidsgetrouw? Het is hooguit een interpretatie, gestoeld op een deel mijner perceptie van mijn jeugdherinneringen aan flarden van lang geleden gehoorde verhalen aangevuld met veronderstellingen ten dienste van de leesbaarheid. Niet meer of minder waar dan uw verhaal, uw geschiedenis. Doet het ertoe?

Goed is wat we horen te zijn, ook als onze pogingen gedoemd zijn. Niet het eindpunt maar de weg.
Hidalgo Don Quixotte de la Mancha gewijs.

De klakkebuis is er nooit gekomen, Mijn grootvader kreeg een beroerte en werd nooit meer de oude. Het grote dikke ronde gezicht met de bolle ziekenhuisbrilglazen werd een zwijgende bekroning van het grootsche lichaam dat zich steunend, links op zijn roodbruin gevlekte houten wandelstok, rechts op de schouder van zijn honderd kilo lichtere echtgenote, van bed of zetel naar het toilet schuifelde. Tergend langzaam voor een wachtend onbegrijpend kind.

Als ik mijn grootmoeder of mijn ouders naar het wanneer van de mij beloofde klakkebuis vroeg kreeg ik nooit “nooit” te horen. Hoop hoedt je voor het leven.

Toen ik als tiener hem, mijn grootvader, opgebaard in de hal van zijn, door mijn nonkels gebouwde, vierkante huis ging groeten voelde ik me schuldig omdat hij voor mij vooral een onvervulde belofte aan een kindertuig was geweest in die laatste slepende jaren.

Iedere keer dat we ons ons verleden herinneren is de kleur bijgesteld naar ons eigen heden en vermogen tot begrip. Wat de juiste kleur is zal ik nooit weten. Mocht er echter iemand weten hoe je een echte klakkebuis maakt...


Herman

Vrijdag 14 december, late namiddag, vooravond als je wil, ik zoek wat partituren op het wereldwijde net voor de trekzak, mijn "laatste" hobby. "Valse triste" afgeprint en onmiddellijk gespeeld, het lukt best aardig van de eerste keer, eenvoudig maar oh zo mooi, ik hou van melancholie. Ik zoek nog wat andere en ga (eens)op tijd slapen. Vroeg wakker dus, een uur of vier... veel zin om het droeve walsje te beginnen spelen, maar hey mijn lieve Eega slaapt nog, dus even op FB kijken en gruwel, Connecticut in het nieuws op de meest trieste wijze die we ons kunnen bedenken, als we dat al kunnen... Compleet ondersteboven even het desbetreffende nieuws opgezocht en ...

Dan maar terug het bed in, tot niets in staat dan denken; "Waarom" en "Hoe voorkomen"

Wapenhandel afschaffen? Niet de wapens doden, ik wil er niet eens aan denken wat zo'n "persoon" zou teweegbrengen met een stel keukenmessen. Misschien dat er minder slachtoffers waren, misschien was hij sneller overmeesterd. Ik ben zeker geen voorstander van vrij wapenbezit, maar je kan ze niet in één keer afbouwen, misschien hadden er hier minder slachtoffers geweest als de directeur die te hulp snelde en zelf slachtoffer werd een wapen bij de hand had gehad?

In veel landen sneuvelen meer kinderen,mensen en daar besteden we nauwelijks nog aandacht aan? Waar, heel waar, maar daar denken we misschien dat dergelijke aanslagen niet bij ons kunnen? Helaas is niets minder waar, alle gruwelen, klasmoorden en aanslagen, wat dan ook, zijn hier even aanwezig. We duwen het idee alleen liever van ons af. Nee, het heeft ook niets met de "moderne tijd" te maken. Het is van alle tijden, Herodes was niet eens de eerste die kindermoorden beval. Ook de Grieken en alle gekende "beschavingen" hebben ons er op gewezen dat we menselijk zijn en dat dat niet altijd even fraai is. Ieder van ons, U en ik zijn blijkbaar tot wat dan ook in staat. En dat is een gruwelijk begrip.

Strengere straffen? Iemand die zelfmoord pleegt of aandacht zoekt ga je daar niet mee raken. En evenmin zal dat voorkomen dat het opnieuw zal gebeuren. Helaas.

Is er dan niets dat we kunnen doen, is deze wereld verloren,...


NEE, we moeten doorgaan en ons blijven verwonderen om al het goede, hoe klein ook, nooit of nooit mogen we dergelijke excessen ons leven laten bepalen. Hoe onmogelijk dat ook is voor de naaste betrokkenen. Ik durf er niet aandenken hoe ik me zou voelen mocht...

Doorgaan en ons bewust zijn van het verdriet, rekening houden met de mensen om ons. En pogen om ons eigen zielig persoontje wat minder belangrijk te vinden. Egoïsme is het sleutelwoord in al deze problemen. Op het ogenblik dat je jezelf belangrijker vindt dan een ander liggen dergelijke monstrueuze gebeurtenissen op de loer. Het individu dient de mensheid, niet andersom want dan vernietigt het individu zichzelf. We zijn meer wat de anderen van ons maken dan ik ooit gedacht heb. De massa moet dan ook zijn verantwoordelijkheid leren zien, ook al is dat een taak voor ieder individu op zich.

Daarstraks heb ik de "Valse Triste" opnieuw gespeeld, tot hij min of meer juist zat qua noten, (ik ben een beginnende amateur) Maar nooit ofte nimmer zal ik hem kunnen spelen of horen zonder aan de kleuters te denken en de hun overvallen gruwel. Toch zal ik hem blijven spelen, vergeten doen we veel te veel.

"Het verleden kennen en begrijpen om in het heden voor een betere toekomst te zorgen"

Herman

49 Tinten Grijze Wolken overdonderen me.
Regen druppelt grafische kunst in bruine plassen.
Rodrigo's Concierto d'Aranjuez speelt onder mijn hoedje samen met de wind
en stuwt me verder door het winterse Hoppeveld.
De Hoppeduvel grijnst en haalt zijn neus op vanwege mijn ijdele inspanningen.
48minuten, 4,9 km afgelegd 5,7 km/u gemiddeld, 5,9 km/u momenteel,
fluistert de dame van Runkeeper in mijn oortjes.
Ze klinkt nog even onvermoeid als toen we samen vertrokken. Pfioeew
Bijna thuis dus, mijn zweet stinkt en verteld me dat mijn batterijen weer opgeladen zijn. De Ph staat juist...
Het is goed thuis te komen.

Dag Dirk,

Je hebt me twaalf jaar lang regelmatig doen vloeken,met je schitterende maar zo vaak very last minute ideeën die in geen enkel ander bedrijf nog waar te maken hadden geweest, je onverbeterlijk optimisme als het op de MotorboeKtiek aankwam was vaak echt wel onwaarschijnlijk.

Maar je wist dat een tijdschrift maken meer was dan "alleen maar" fantastische artikels schrijven met mooie foto's. De MotorboeKtiek was daar een mooi bewijs van, alles voor de lezer, meerwaarde was geen loos begrip bij jou en geld was niet wat primeerde.
Daarnaast was er ook het onwaarschijnlijk pallet aan evenementen die je uitdacht en waaraan ik al die jaren bij de meeste mee mocht en wou werken, was het niet met de MotorboeKtiek dan was ik er wel voor de logistiek, ook daar vloekte ik meer dan een beetje. Oh ja! Maar dat zal blijkbaar mijn aard wel zijn, net als jij nam ik nooit een blad voor de mond, maar uit jou mond kwamen er wel mooiere woorden, ik heb dan ook veel geleerd in dit gros maanden. Niet alleen qua taal. Jou woorden waren ook nooit loze woorden, hoe vlot je ook sprak, steeds wist je heel goed wat je zei.

Kijk, ik ben hier weer veel te veel aan het uitweiden, maar nooit ofte nimmer zolang ik nog mag leven zal ik uitgepraat zijn over jou. Soms zou ik gelovig willen zijn, nu bijvoorbeeld...

Bedankt Dirk, De MotorboeKtiek was mijn droomjob en ik heb ze van jou gekregen.En veel meer.

Vivian, Tinne, Bert, Jan, Mijn innige deelneming. Nee, ik weet niet wat Dirk aan jullie zou zeggen maar dat het met flink doorgaan te maken zou hebben en met jullie dromen waarmaken, daar ben ik zeker van. Dirk was een voorbeeld zoals er weinigen of geen zijn in deze wereld.

Vaar Wel Dirk

Herman

Dag Pepa,

Naast het verdriet dat we voelen omdat een dierbaar iemand niet meer leeft, beweegt, lacht, iemand die we het ZO graag zouden gunnen nog verder te leven, is er ook het verdriet om de leegte die die persoon achterlaat, het gemis, met andere woorden ons EIGEN verdriet.

Een leemte die niets of niemand ooit kan invullen. Wel Pepa...

De leemte die jij achterlaat is immens, ook al was je nooit te opvallend aanwezig, plaatste je jezelf nooit op de voorgrond, altijd was je daar als we je nodig hadden, totaal en zonder voorbehoud.

Dank je.

Je leerde ons zelfstandig zijn, je liet ons onze eigen fouten maken, ondertussen door mijn eigen kinderen, en mijn lieve kleindochter, weet ik hoe moeilijk dat kan zijn, maar jij, je oordeelde nooit! Veroordeelde zeker niet. En je was er altijd om ons op te rapen als dat nog nodig was.

Dank je.


Zelfstandig opgroeien betekend weinig voorbeelden hebben of volgen. Ik dacht dat ik het allemaal zelf deed.
Hummm

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat jij mijn voorbeeld was én bent...

Een voorbeeld waarvan ik hoop dat ik het ooit op een dag mag benaderen...

Het volgende lied is dan ook een, niet zo stille, wens van je zoon.


Slaapzacht, samen met Moeke hoop ik. Maar nu ook weer niet te zacht.

Muziek: Stef Bos- Papa.




Tekst door mij geschreven voor, en gelezen in, de dienst op 10-09-2011 ter ere van mijn vader; mijn Pepa.

Ik mis hem en mijn moeder, Moeke, nog elke dag, ook al waren ze toch al eventjes van deze wereld af bij hun overlijden.
Ze zijn beiden zachtjes gegaan, vrij kort na elkaar, na een leven van elkaar liefhebben. Voor velen een droom, voor hun een volbrachte levenstaak. Dankje allebei. Ik hou van jullie.

Dank Je Dirk

Ook al hebben uitzonderlijke mensen zoals hij een duizendvoud meer aan ideeën tot realiteit gebracht dan een "gewone" mens, een leven gehad dat goed gevuld was, respect van zovelen gekregen; Als ze zo jong moeten gaan is dat alleen des te erger. Naast op de eerste plaats de veel te jonge kinderen die achterblijven, een partner die haar leven aan dat van hem had gebonden in zovele opzichten, geen gemis kan groter zijn dan dat van naaste gezinsleden, menselijke drama's die al meer dan volstaan om ook bij iedere buitenstaander een immense pijn en medeleven op te wekken, blijft er ook de wetenschap dat geen mens hem ooit zal kunnen vervangen. Een uniek mens is heengegaan. Jammer dat ik niet gelovig ben.

Ik heb zelf verleden jaar beide ouders verloren, en ook al waren die toch flink veel ouder, het gemis blijft enorm, ik weet dan ook; het verdriet van Zijn achterblijvers is onbeschrijfelijk.

Je bent een inspiratie geweest voor zovelen, Dank je Dirk.