Dag Pepa,

Naast het verdriet dat we voelen omdat een dierbaar iemand niet meer leeft, beweegt, lacht, iemand die we het ZO graag zouden gunnen nog verder te leven, is er ook het verdriet om de leegte die die persoon achterlaat, het gemis, met andere woorden ons EIGEN verdriet.

Een leemte die niets of niemand ooit kan invullen. Wel Pepa...

De leemte die jij achterlaat is immens, ook al was je nooit te opvallend aanwezig, plaatste je jezelf nooit op de voorgrond, altijd was je daar als we je nodig hadden, totaal en zonder voorbehoud.

Dank je.

Je leerde ons zelfstandig zijn, je liet ons onze eigen fouten maken, ondertussen door mijn eigen kinderen, en mijn lieve kleindochter, weet ik hoe moeilijk dat kan zijn, maar jij, je oordeelde nooit! Veroordeelde zeker niet. En je was er altijd om ons op te rapen als dat nog nodig was.

Dank je.


Zelfstandig opgroeien betekend weinig voorbeelden hebben of volgen. Ik dacht dat ik het allemaal zelf deed.
Hummm

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat jij mijn voorbeeld was én bent...

Een voorbeeld waarvan ik hoop dat ik het ooit op een dag mag benaderen...

Het volgende lied is dan ook een, niet zo stille, wens van je zoon.


Slaapzacht, samen met Moeke hoop ik. Maar nu ook weer niet te zacht.

Muziek: Stef Bos- Papa.




Tekst door mij geschreven voor, en gelezen in, de dienst op 10-09-2011 ter ere van mijn vader; mijn Pepa.

Ik mis hem en mijn moeder, Moeke, nog elke dag, ook al waren ze toch al eventjes van deze wereld af bij hun overlijden.
Ze zijn beiden zachtjes gegaan, vrij kort na elkaar, na een leven van elkaar liefhebben. Voor velen een droom, voor hun een volbrachte levenstaak. Dankje allebei. Ik hou van jullie.