donderdag 19 april 2012
Een motor zonder Ego... den Tux
Zomervest te koud wegens naakt motorfietsje, snijdende wind en weinig zon, teveel ego om in de wintervest te raken, helm veel te open wegens dezelfde redenen, handschoenen idem dito en jawel ook het gebruiksgemak van dit paar. Ergo 70 kilometer kou hebben, bijna uit je pak bibberen, jezelf en je dietoestandveroorzakende tekortkomingen vervloeken.
MAAR GENIETEN, genieten, gewoon doelloos rondrijden door het mooiste landschap van Vlaanderen, het Pajottenland, geen doel, geen reden, niets, alle kleine baantjes induiken met het kleine motorfietsje en een flinke dosis onachtzaamheid vanwege je richtingsgevoel, genieten van al het mooie, genieten van het landschap, de bouwvakkers die je een argwanende maar toch enigszins afgunstige blik toewerpen, de bushokstaanders die het ook fris hebben maar stilstaan terwijl de wereld om hen heen beweegt en je met hun ogen vervloeken zonder verder een spier te bewegen. Genieten met je hersens in volle concentratie op de weg, geen tijd om weg te glijden naar zorgen en pijn. Gewoon aktief genieten. Dank U Motorfietsje
dinsdag 10 april 2012
Horen, zien en zwijgen. En...?
Nieuwsgierig was de naam van het eerste aapje, hij had alles altijd gehoord vanuit zijn aangeboren interesse in al wat hem kon dienen, niets apelijk is ons vreemd, nietwaar? Dat met die apelijke interacties kreeg hij wel niet gesnapt, horen van relaties volstond niet om te voelen wat het kon betekenen iemand lief te hebben, iemand te haten, of prettig samen te werken met apen waarmee dat eigenlijk niet kon en soms negatief verrast worden door medewerkers die je wel zag zitten. Apekennis is weliswaar nooit af maar leer je nooit ofte nimmer "van horen zeggen", daarvoor heb je emoties nodig, vooral pijn is een vlotte leermeester. Maar daar aapje Nieuwsgierig het bij luisteren hield kwam hij daar nooit aan toe. Het leven gleed langs hem heen.
Berusting was de naam van zijn broertje, horen deed deze nauwelijks en zien was altijd ongezien, nooit wierp hij een open blik op de wereld. Vreemd genoeg vooral omdat hij niet gezien wou worden, hij kon er toch niets aan veranderen, hij wou zich niet mengen, dat was zijn taak niet. Geen verantwoordelijkheid voor deze aap! Zijn lievelingsspeelgoed was dan ook een parasol, alles gleed daarmee van hem af, niets raakte hem, geen druppel, geen reactie, geen taak kon hem deren. Niets kon hem eigenlijk deren, en hij merkte toch wel dat hij iets miste maar had geen benul wat, en och, het kon hem ook niet schelen, "Too much MonkeyBusiness", zijn rol als anonieme toeschouwer was al te zwaar voor hem en zijn kleingeestige geest.
Lafaard was de derde aap, horen en zien deed hij nog beter dan zijn broers en oh wee, hij snapte het ook allemaal. Hij zag alle ellende, zag de ongelukken aankomen maar zweeg in alle talen. Stilte was zijn cocon, zijn schuilkelder. Zijn bloederige lafheid... Niet dat hij ooit zelf iets gedaan had of misdaan, nee, zijn misdaad was het niet-handelen, het weten en toch laten gebeuren. Het zien aankomen en zelfs niet voorkomen want hij zou eens kunnen betrokken geraken... Betrokkenheid was dodelijk of leek het toch in elk geval.
... was de vierde, maar had nooit een naam gekregen vanwege zijn apestreken. Hij,... keek, hoorde, handelde, meestal zonder voor te denken. ... had dan ook een wereld van ervaringen wat hem wel eens deed nadenken. ... was ook de enige met wie je een gesprek kon voeren, discussiëren tot de late , vroege uren. Ruzie maken ook ja. ... had lange tenen voor een aap en dat wil wel wat zeggen. Toch was ... diegene die voor de anderen zorgde, soms weliswaar knorrend, zelfs vloekend! Onder andere dat deed de andere apen verkiezen hem geen naam te geven, dat was handiger om ... niet te hoeven horen, hem niet te hoeven zien. Het eten dat ... hun gaf aten ze, maar behandelden ze als vanzelfsprekend, net als hun onderkomen dat ... voor hen gemaakt had zodat ze minder ziek waren en ... iets minder zorg aan hun had en meer tijd om eten te verzamelen voor hen.
Gelukkig was ... dus ook niet altijd, stress was zijn deel, ontspannen was moeilijk. Als je al eens een zeldzame afbeelding van ... ziet zal je ook snappen waarom hij in die houding zit. Hij voelt zich door de apewereld in het kruis getast, maar verkiest dat nog steeds boven het niet-bestaan van zijn broers.
10 april 2012,
Herman Jambé, een aap als alle andere.
Nieuwsgierig was de naam van het eerste aapje, hij had alles altijd gehoord vanuit zijn aangeboren interesse in al wat hem kon dienen, niets apelijk is ons vreemd, nietwaar? Dat met die apelijke interacties kreeg hij wel niet gesnapt, horen van relaties volstond niet om te voelen wat het kon betekenen iemand lief te hebben, iemand te haten, of prettig samen te werken met apen waarmee dat eigenlijk niet kon en soms negatief verrast worden door medewerkers die je wel zag zitten. Apekennis is weliswaar nooit af maar leer je nooit ofte nimmer "van horen zeggen", daarvoor heb je emoties nodig, vooral pijn is een vlotte leermeester. Maar daar aapje Nieuwsgierig het bij luisteren hield kwam hij daar nooit aan toe. Het leven gleed langs hem heen.
Berusting was de naam van zijn broertje, horen deed deze nauwelijks en zien was altijd ongezien, nooit wierp hij een open blik op de wereld. Vreemd genoeg vooral omdat hij niet gezien wou worden, hij kon er toch niets aan veranderen, hij wou zich niet mengen, dat was zijn taak niet. Geen verantwoordelijkheid voor deze aap! Zijn lievelingsspeelgoed was dan ook een parasol, alles gleed daarmee van hem af, niets raakte hem, geen druppel, geen reactie, geen taak kon hem deren. Niets kon hem eigenlijk deren, en hij merkte toch wel dat hij iets miste maar had geen benul wat, en och, het kon hem ook niet schelen, "Too much MonkeyBusiness", zijn rol als anonieme toeschouwer was al te zwaar voor hem en zijn kleingeestige geest.
Lafaard was de derde aap, horen en zien deed hij nog beter dan zijn broers en oh wee, hij snapte het ook allemaal. Hij zag alle ellende, zag de ongelukken aankomen maar zweeg in alle talen. Stilte was zijn cocon, zijn schuilkelder. Zijn bloederige lafheid... Niet dat hij ooit zelf iets gedaan had of misdaan, nee, zijn misdaad was het niet-handelen, het weten en toch laten gebeuren. Het zien aankomen en zelfs niet voorkomen want hij zou eens kunnen betrokken geraken... Betrokkenheid was dodelijk of leek het toch in elk geval.
... was de vierde, maar had nooit een naam gekregen vanwege zijn apestreken. Hij,... keek, hoorde, handelde, meestal zonder voor te denken. ... had dan ook een wereld van ervaringen wat hem wel eens deed nadenken. ... was ook de enige met wie je een gesprek kon voeren, discussiëren tot de late , vroege uren. Ruzie maken ook ja. ... had lange tenen voor een aap en dat wil wel wat zeggen. Toch was ... diegene die voor de anderen zorgde, soms weliswaar knorrend, zelfs vloekend! Onder andere dat deed de andere apen verkiezen hem geen naam te geven, dat was handiger om ... niet te hoeven horen, hem niet te hoeven zien. Het eten dat ... hun gaf aten ze, maar behandelden ze als vanzelfsprekend, net als hun onderkomen dat ... voor hen gemaakt had zodat ze minder ziek waren en ... iets minder zorg aan hun had en meer tijd om eten te verzamelen voor hen.
Gelukkig was ... dus ook niet altijd, stress was zijn deel, ontspannen was moeilijk. Als je al eens een zeldzame afbeelding van ... ziet zal je ook snappen waarom hij in die houding zit. Hij voelt zich door de apewereld in het kruis getast, maar verkiest dat nog steeds boven het niet-bestaan van zijn broers.
10 april 2012,
Herman Jambé, een aap als alle andere.
zondag 8 april 2012
Moeke
Nee, de tijd bleef niet stilstaan, sloeg wel op hol, ook de wereld draaide door, maar klinkt nu hol.
Dat moment dat niemand ooit wil was daar, jou tijd, we wisten dat het best was voor jou, het einde van het lijden.
Maar de leegte die je laat kan niemand ooit meer vullen, Niemand. Enkel de wondere herinneringen aan een levenlang "Moeke" verzacht de snijdende zeer.
De plaats in ons hart deint uit, Ons hart is niet groot genoeg om jou te bevatten, je was een grootse dame en dat zal je altijd blijven.
Alle harten die jij ooit verwarmde kloppen nu op jou ritme, een jazzy chanson met flink wat heupwiegen.
Heel mijn leven heb ik aan jou te danken, ik hoop dat ik het je ooit kan terugbetalen.
Rust zacht Moeke, ik denk aan jou.
<photo1></photo1>
MoekeDe leegte voorbij
De Leegte voorbij
Arvo Pärt's muziek waarbij je op de plagale cadens blijft wachten, spanning schijnbaar zonder oplossing,
je problemen vicieuze cirkels makend in de "Windmills of your mind".
Weten dat je alles hebt, alles kan hebben en toch even de zinloosheid omarmen.
Weten dat je alles hebt, alles kan hebben en toch even de zinloosheid omarmen.
De zinloosheid van "Tabula Rasa" als een donderslag door je darmen voelen gieren, wetend waar die eindigen en wat je ervan mag verwachten. Hoog tijd voor wat zon.
Hidalgo Don Quixotte de la Mancha, treed even opzij wil je. Ik zie de hemel niet.
Mijn queeste verdwijnt uit mijn zichtsveld in de kille klamme mist.
Mijn queeste verdwijnt uit mijn zichtsveld in de kille klamme mist.
Hoe teder zou ik de waanzin omarmen.
vrijdag 6 april 2012
ik heb de nacht uitgezet,
verlangens opgesloten,
verdriet hardvochtig vergoten.
Arvo Part opgezet,
in treurnis verloren noten,
de mens terugbrengend,
tot zieligste dier, hulpeloos,
met al zijn trivia,schrijnend,
de slang aan zijn boezem gedrongen.
Geluk is oogcontact, is even geen zorgen,
is alleen zijn, voor iemand zorgen.
Geluk zal je nooit voor jezelf vinden,
steeds in een ander, een vriend,
een bekende, een dier, een bloem,
je vrouw, je verwanten.
Falen is zoeken naar Oblivion,
Ik heb de nacht uitgezet.
http://youtu.be/5vO92REraUo als begeleiding...
verlangens opgesloten,
verdriet hardvochtig vergoten.
Arvo Part opgezet,
in treurnis verloren noten,
de mens terugbrengend,
tot zieligste dier, hulpeloos,
met al zijn trivia,schrijnend,
de slang aan zijn boezem gedrongen.
Geluk is oogcontact, is even geen zorgen,
is alleen zijn, voor iemand zorgen.
Geluk zal je nooit voor jezelf vinden,
steeds in een ander, een vriend,
een bekende, een dier, een bloem,
je vrouw, je verwanten.
Falen is zoeken naar Oblivion,
Ik heb de nacht uitgezet.
http://youtu.be/5vO92REraUo als begeleiding...
Brat en de Britsen.
Macho, te lichte blik, beetje Marlon Brando, Last Night In Paris nog te komen.
Stoer proberen alles losjes te laten lijken, mateloos daarin falend, én toch...
De nonchalante gratie van een gevallen despoot, Stijl zonder genoeg centen.
Zichzelf verliezend in de chaos ontstaan door onbewuste drang naar controle,
zich meester wanend over tijd en ruimte, de strijd weliswaar nog voor de start beslist wetend, helaas...
"Je eigen achillespees zijn 't is me wat, maar hey, niemand te danken voor mijn zorgen!
Daar zorg ik zelf wel voor! Gewoon iemand om voor MIJ te zorgen, dat zou fijn zijn, en ik zou fijn zijn.
Heel fijn. Voor elkaar zorgen, zorgen delen, NEE, geen zorgen, ook niet morgen. Morgen bestaat niet, alleen NU, Hic et Nunc... en verder niets, ...toch?... de kinderen, en vrede aan alle mensen van goede wil... maar die zijn er niet! Of toch niet echt? Nee? Ja toch.
Klotewereld! OPBLAZEN DIE HANDEL! Maar , maar ik zie ze zo graag..."
Stoer proberen alles losjes te laten lijken, mateloos daarin falend, én toch...
De nonchalante gratie van een gevallen despoot, Stijl zonder genoeg centen.
Zichzelf verliezend in de chaos ontstaan door onbewuste drang naar controle,
"Je eigen achillespees zijn 't is me wat, maar hey, niemand te danken voor mijn zorgen!
Daar zorg ik zelf wel voor! Gewoon iemand om voor MIJ te zorgen, dat zou fijn zijn, en ik zou fijn zijn.
Heel fijn. Voor elkaar zorgen, zorgen delen, NEE, geen zorgen, ook niet morgen. Morgen bestaat niet, alleen NU, Hic et Nunc... en verder niets, ...toch?... de kinderen, en vrede aan alle mensen van goede wil... maar die zijn er niet! Of toch niet echt? Nee? Ja toch.
Klotewereld! OPBLAZEN DIE HANDEL! Maar , maar ik zie ze zo graag..."
Abonneren op:
Reacties (Atom)