Brat en de Britsen.

Macho, te lichte blik, beetje Marlon Brando, Last Night In Paris nog te komen.
Stoer proberen alles losjes te laten lijken, mateloos daarin falend, én toch...
De nonchalante gratie van een gevallen despoot, Stijl zonder genoeg centen.

Zichzelf verliezend in de chaos ontstaan door onbewuste drang naar controle,

zich meester wanend over tijd en ruimte, de strijd weliswaar nog voor de start beslist wetend, helaas...

"Je eigen achillespees zijn 't is me wat, maar hey,  niemand te danken voor mijn zorgen!
Daar zorg ik zelf wel voor! Gewoon iemand om voor MIJ te zorgen, dat zou fijn zijn, en ik zou fijn zijn.
Heel fijn. Voor elkaar zorgen, zorgen delen, NEE, geen zorgen, ook niet morgen. Morgen bestaat niet, alleen NU, Hic et Nunc... en verder niets, ...toch?... de kinderen, en vrede aan alle mensen van goede wil... maar die zijn er niet! Of toch niet echt? Nee? Ja toch.

Klotewereld! OPBLAZEN DIE HANDEL! Maar , maar ik zie ze zo graag..."