Dag Dirk,

Je hebt me twaalf jaar lang regelmatig doen vloeken,met je schitterende maar zo vaak very last minute ideeën die in geen enkel ander bedrijf nog waar te maken hadden geweest, je onverbeterlijk optimisme als het op de MotorboeKtiek aankwam was vaak echt wel onwaarschijnlijk.

Maar je wist dat een tijdschrift maken meer was dan "alleen maar" fantastische artikels schrijven met mooie foto's. De MotorboeKtiek was daar een mooi bewijs van, alles voor de lezer, meerwaarde was geen loos begrip bij jou en geld was niet wat primeerde.
Daarnaast was er ook het onwaarschijnlijk pallet aan evenementen die je uitdacht en waaraan ik al die jaren bij de meeste mee mocht en wou werken, was het niet met de MotorboeKtiek dan was ik er wel voor de logistiek, ook daar vloekte ik meer dan een beetje. Oh ja! Maar dat zal blijkbaar mijn aard wel zijn, net als jij nam ik nooit een blad voor de mond, maar uit jou mond kwamen er wel mooiere woorden, ik heb dan ook veel geleerd in dit gros maanden. Niet alleen qua taal. Jou woorden waren ook nooit loze woorden, hoe vlot je ook sprak, steeds wist je heel goed wat je zei.

Kijk, ik ben hier weer veel te veel aan het uitweiden, maar nooit ofte nimmer zolang ik nog mag leven zal ik uitgepraat zijn over jou. Soms zou ik gelovig willen zijn, nu bijvoorbeeld...

Bedankt Dirk, De MotorboeKtiek was mijn droomjob en ik heb ze van jou gekregen.En veel meer.

Vivian, Tinne, Bert, Jan, Mijn innige deelneming. Nee, ik weet niet wat Dirk aan jullie zou zeggen maar dat het met flink doorgaan te maken zou hebben en met jullie dromen waarmaken, daar ben ik zeker van. Dirk was een voorbeeld zoals er weinigen of geen zijn in deze wereld.

Vaar Wel Dirk

Herman

Dag Pepa,

Naast het verdriet dat we voelen omdat een dierbaar iemand niet meer leeft, beweegt, lacht, iemand die we het ZO graag zouden gunnen nog verder te leven, is er ook het verdriet om de leegte die die persoon achterlaat, het gemis, met andere woorden ons EIGEN verdriet.

Een leemte die niets of niemand ooit kan invullen. Wel Pepa...

De leemte die jij achterlaat is immens, ook al was je nooit te opvallend aanwezig, plaatste je jezelf nooit op de voorgrond, altijd was je daar als we je nodig hadden, totaal en zonder voorbehoud.

Dank je.

Je leerde ons zelfstandig zijn, je liet ons onze eigen fouten maken, ondertussen door mijn eigen kinderen, en mijn lieve kleindochter, weet ik hoe moeilijk dat kan zijn, maar jij, je oordeelde nooit! Veroordeelde zeker niet. En je was er altijd om ons op te rapen als dat nog nodig was.

Dank je.


Zelfstandig opgroeien betekend weinig voorbeelden hebben of volgen. Ik dacht dat ik het allemaal zelf deed.
Hummm

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat jij mijn voorbeeld was én bent...

Een voorbeeld waarvan ik hoop dat ik het ooit op een dag mag benaderen...

Het volgende lied is dan ook een, niet zo stille, wens van je zoon.


Slaapzacht, samen met Moeke hoop ik. Maar nu ook weer niet te zacht.

Muziek: Stef Bos- Papa.




Tekst door mij geschreven voor, en gelezen in, de dienst op 10-09-2011 ter ere van mijn vader; mijn Pepa.

Ik mis hem en mijn moeder, Moeke, nog elke dag, ook al waren ze toch al eventjes van deze wereld af bij hun overlijden.
Ze zijn beiden zachtjes gegaan, vrij kort na elkaar, na een leven van elkaar liefhebben. Voor velen een droom, voor hun een volbrachte levenstaak. Dankje allebei. Ik hou van jullie.