Vrijdag 14 december, late namiddag, vooravond als je wil, ik zoek wat partituren op het wereldwijde net voor de trekzak, mijn "laatste" hobby. "Valse triste" afgeprint en onmiddellijk gespeeld, het lukt best aardig van de eerste keer, eenvoudig maar oh zo mooi, ik hou van melancholie. Ik zoek nog wat andere en ga (eens)op tijd slapen. Vroeg wakker dus, een uur of vier... veel zin om het droeve walsje te beginnen spelen, maar hey mijn lieve Eega slaapt nog, dus even op FB kijken en gruwel, Connecticut in het nieuws op de meest trieste wijze die we ons kunnen bedenken, als we dat al kunnen... Compleet ondersteboven even het desbetreffende nieuws opgezocht en ...

Dan maar terug het bed in, tot niets in staat dan denken; "Waarom" en "Hoe voorkomen"

Wapenhandel afschaffen? Niet de wapens doden, ik wil er niet eens aan denken wat zo'n "persoon" zou teweegbrengen met een stel keukenmessen. Misschien dat er minder slachtoffers waren, misschien was hij sneller overmeesterd. Ik ben zeker geen voorstander van vrij wapenbezit, maar je kan ze niet in één keer afbouwen, misschien hadden er hier minder slachtoffers geweest als de directeur die te hulp snelde en zelf slachtoffer werd een wapen bij de hand had gehad?

In veel landen sneuvelen meer kinderen,mensen en daar besteden we nauwelijks nog aandacht aan? Waar, heel waar, maar daar denken we misschien dat dergelijke aanslagen niet bij ons kunnen? Helaas is niets minder waar, alle gruwelen, klasmoorden en aanslagen, wat dan ook, zijn hier even aanwezig. We duwen het idee alleen liever van ons af. Nee, het heeft ook niets met de "moderne tijd" te maken. Het is van alle tijden, Herodes was niet eens de eerste die kindermoorden beval. Ook de Grieken en alle gekende "beschavingen" hebben ons er op gewezen dat we menselijk zijn en dat dat niet altijd even fraai is. Ieder van ons, U en ik zijn blijkbaar tot wat dan ook in staat. En dat is een gruwelijk begrip.

Strengere straffen? Iemand die zelfmoord pleegt of aandacht zoekt ga je daar niet mee raken. En evenmin zal dat voorkomen dat het opnieuw zal gebeuren. Helaas.

Is er dan niets dat we kunnen doen, is deze wereld verloren,...


NEE, we moeten doorgaan en ons blijven verwonderen om al het goede, hoe klein ook, nooit of nooit mogen we dergelijke excessen ons leven laten bepalen. Hoe onmogelijk dat ook is voor de naaste betrokkenen. Ik durf er niet aandenken hoe ik me zou voelen mocht...

Doorgaan en ons bewust zijn van het verdriet, rekening houden met de mensen om ons. En pogen om ons eigen zielig persoontje wat minder belangrijk te vinden. Egoïsme is het sleutelwoord in al deze problemen. Op het ogenblik dat je jezelf belangrijker vindt dan een ander liggen dergelijke monstrueuze gebeurtenissen op de loer. Het individu dient de mensheid, niet andersom want dan vernietigt het individu zichzelf. We zijn meer wat de anderen van ons maken dan ik ooit gedacht heb. De massa moet dan ook zijn verantwoordelijkheid leren zien, ook al is dat een taak voor ieder individu op zich.

Daarstraks heb ik de "Valse Triste" opnieuw gespeeld, tot hij min of meer juist zat qua noten, (ik ben een beginnende amateur) Maar nooit ofte nimmer zal ik hem kunnen spelen of horen zonder aan de kleuters te denken en de hun overvallen gruwel. Toch zal ik hem blijven spelen, vergeten doen we veel te veel.

"Het verleden kennen en begrijpen om in het heden voor een betere toekomst te zorgen"

Herman

49 Tinten Grijze Wolken overdonderen me.
Regen druppelt grafische kunst in bruine plassen.
Rodrigo's Concierto d'Aranjuez speelt onder mijn hoedje samen met de wind
en stuwt me verder door het winterse Hoppeveld.
De Hoppeduvel grijnst en haalt zijn neus op vanwege mijn ijdele inspanningen.
48minuten, 4,9 km afgelegd 5,7 km/u gemiddeld, 5,9 km/u momenteel,
fluistert de dame van Runkeeper in mijn oortjes.
Ze klinkt nog even onvermoeid als toen we samen vertrokken. Pfioeew
Bijna thuis dus, mijn zweet stinkt en verteld me dat mijn batterijen weer opgeladen zijn. De Ph staat juist...
Het is goed thuis te komen.