Dank Je Dirk

Ook al hebben uitzonderlijke mensen zoals hij een duizendvoud meer aan ideeën tot realiteit gebracht dan een "gewone" mens, een leven gehad dat goed gevuld was, respect van zovelen gekregen; Als ze zo jong moeten gaan is dat alleen des te erger. Naast op de eerste plaats de veel te jonge kinderen die achterblijven, een partner die haar leven aan dat van hem had gebonden in zovele opzichten, geen gemis kan groter zijn dan dat van naaste gezinsleden, menselijke drama's die al meer dan volstaan om ook bij iedere buitenstaander een immense pijn en medeleven op te wekken, blijft er ook de wetenschap dat geen mens hem ooit zal kunnen vervangen. Een uniek mens is heengegaan. Jammer dat ik niet gelovig ben.

Ik heb zelf verleden jaar beide ouders verloren, en ook al waren die toch flink veel ouder, het gemis blijft enorm, ik weet dan ook; het verdriet van Zijn achterblijvers is onbeschrijfelijk.

Je bent een inspiratie geweest voor zovelen, Dank je Dirk.

Minimensjes.


Nee, ja, de strips heb ik ook maar nee, peuters, kleuters, kleine kinderen dus.

Nauwelijks uitdrukbaar in jaren, 16 en 25 maand oud en toch al woordeloze ruzie/discussie, of beter gezegd zachte strijd om een winkelkar.

Een speelgoedimitatiewinkelkar weliswaar, inderdaad, maar is dat niet altijd een imitatie, zo'n winkelkar? Symbool voor de hoorn des overvloeds, symbool voor onze eeuwige afhankelijkheid van elkaars blik. De ogen van de anderen. Een imitatie van het echte leven, waarin we uitstallen wie we zijn. Of wie we willen zijn... De Lagavullin, de Duvel, de BioPasta. Staat de mens voor het product of het product voor de mens?

Heel het spel van even loslaten, afstand nemen, uit de ooghoeken toeschouwen en snel reageren bij de minste beweging van de tegenstander. Tergend traag voorbijrijden, sluikse blikken werpen. Niets volwassens ontbreekt.

Kinderen zijn gewoon kleine volwassenen met marge voor expansie.


Herman kleine man.

Deze Nacht trek ik de Handrem van de Wereld op,

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
Ik laat de dromen duren, de rust oneindig, de vierders vieren.
Bevrozen ieders doen en laten,
daden ontleed tot de kleinste eenheid hunner bestaan.

Het verdriet opgesplitst in hooguit speldeprikjes,
't genot traag en eindeloos.
De afwezigen, overledenen, eeuwig herinnerd,
nooit nimmer vergeten.

De Zon zal schijnen en de Regen zal zijn,
Groen de aarde, de tuinen.
De auto's gewassen, super-eco-zuinig,
ongelukken uitgesloten, ongelukken uitgesloten.

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
niet om het mensenleven te stoppen, niet om de wereld te verraden.
Maar gewoon om al mijn angsten wat er komen kan,
even veilig, goed verzekerd te parkeren.


Herman Jambé 03-05-2012