De Leegte voorbij
Arvo Pärt's muziek waarbij je op de plagale cadens blijft wachten, spanning schijnbaar zonder oplossing,
je problemen vicieuze cirkels makend in de "Windmills of your mind".
Weten dat je alles hebt, alles kan hebben en toch even de zinloosheid omarmen.
Weten dat je alles hebt, alles kan hebben en toch even de zinloosheid omarmen.
De zinloosheid van "Tabula Rasa" als een donderslag door je darmen voelen gieren, wetend waar die eindigen en wat je ervan mag verwachten. Hoog tijd voor wat zon.
Hidalgo Don Quixotte de la Mancha, treed even opzij wil je. Ik zie de hemel niet.
Mijn queeste verdwijnt uit mijn zichtsveld in de kille klamme mist.
Mijn queeste verdwijnt uit mijn zichtsveld in de kille klamme mist.
Hoe teder zou ik de waanzin omarmen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten