Horen, zien en zwijgen. En...?

Nieuwsgierig was de naam van het eerste aapje, hij had alles altijd gehoord vanuit zijn aangeboren interesse in al wat hem kon dienen, niets apelijk is ons vreemd, nietwaar? Dat met die apelijke interacties kreeg hij wel niet gesnapt, horen van relaties volstond niet om te voelen wat het kon betekenen iemand lief te hebben, iemand te haten, of prettig samen te werken met apen waarmee dat eigenlijk niet kon en soms negatief verrast worden door  medewerkers die je wel zag zitten. Apekennis is weliswaar nooit af maar leer je nooit ofte nimmer "van horen zeggen", daarvoor heb je emoties nodig, vooral pijn is een vlotte leermeester. Maar daar aapje Nieuwsgierig het bij luisteren hield kwam hij daar nooit aan toe. Het leven gleed langs hem heen.

Berusting was de naam van zijn broertje, horen deed deze nauwelijks en zien was altijd ongezien, nooit wierp hij een open blik op de wereld. Vreemd genoeg vooral omdat hij niet gezien wou worden, hij kon er toch niets aan veranderen, hij wou zich niet mengen, dat was zijn taak niet. Geen verantwoordelijkheid voor deze aap! Zijn lievelingsspeelgoed was dan ook een parasol, alles gleed daarmee van hem af, niets raakte hem, geen druppel, geen reactie, geen taak kon hem deren. Niets kon hem eigenlijk deren, en hij merkte toch wel dat hij iets miste maar had geen benul wat, en och, het kon hem ook niet schelen, "Too much MonkeyBusiness", zijn rol als anonieme toeschouwer was al te zwaar voor hem en zijn kleingeestige geest.

Lafaard was de derde aap, horen en zien deed hij nog beter dan zijn broers en oh wee, hij snapte het ook allemaal. Hij zag alle ellende, zag de ongelukken aankomen maar zweeg in alle talen. Stilte was zijn cocon, zijn schuilkelder. Zijn bloederige lafheid... Niet dat hij ooit zelf iets gedaan had of misdaan, nee, zijn misdaad was het niet-handelen, het weten en toch laten gebeuren. Het zien aankomen en zelfs niet voorkomen want hij zou eens kunnen betrokken geraken... Betrokkenheid was dodelijk of leek het toch in elk geval.

... was de vierde, maar had nooit een naam gekregen vanwege zijn apestreken. Hij,... keek, hoorde, handelde, meestal zonder voor te denken. ... had dan ook een wereld van ervaringen wat hem wel eens deed nadenken. ... was ook de enige met wie je een gesprek kon voeren, discussiëren tot de late , vroege uren. Ruzie maken ook ja. ... had lange tenen voor een aap en dat wil wel wat zeggen. Toch was ... diegene die voor de anderen zorgde, soms weliswaar knorrend, zelfs vloekend! Onder andere dat deed de andere apen verkiezen hem geen naam te geven, dat was handiger om ... niet te hoeven horen, hem niet te hoeven zien. Het eten dat ... hun gaf aten ze, maar behandelden ze als vanzelfsprekend, net als hun onderkomen dat ... voor hen gemaakt had zodat ze minder ziek waren en ... iets minder zorg aan hun had en meer tijd om eten te verzamelen voor hen.
Gelukkig was ... dus ook niet altijd, stress was zijn deel, ontspannen was moeilijk. Als je al eens een zeldzame afbeelding van ... ziet zal je ook snappen waarom hij in die houding zit. Hij voelt zich door de apewereld in het kruis getast, maar verkiest dat nog steeds boven het niet-bestaan van zijn broers.

10 april 2012,

Herman Jambé, een aap als alle andere.