Vrijdag 14 december, late namiddag, vooravond als je wil, ik zoek wat partituren op het wereldwijde net voor de trekzak, mijn "laatste" hobby. "Valse triste" afgeprint en onmiddellijk gespeeld, het lukt best aardig van de eerste keer, eenvoudig maar oh zo mooi, ik hou van melancholie. Ik zoek nog wat andere en ga (eens)op tijd slapen. Vroeg wakker dus, een uur of vier... veel zin om het droeve walsje te beginnen spelen, maar hey mijn lieve Eega slaapt nog, dus even op FB kijken en gruwel, Connecticut in het nieuws op de meest trieste wijze die we ons kunnen bedenken, als we dat al kunnen... Compleet ondersteboven even het desbetreffende nieuws opgezocht en ...

Dan maar terug het bed in, tot niets in staat dan denken; "Waarom" en "Hoe voorkomen"

Wapenhandel afschaffen? Niet de wapens doden, ik wil er niet eens aan denken wat zo'n "persoon" zou teweegbrengen met een stel keukenmessen. Misschien dat er minder slachtoffers waren, misschien was hij sneller overmeesterd. Ik ben zeker geen voorstander van vrij wapenbezit, maar je kan ze niet in één keer afbouwen, misschien hadden er hier minder slachtoffers geweest als de directeur die te hulp snelde en zelf slachtoffer werd een wapen bij de hand had gehad?

In veel landen sneuvelen meer kinderen,mensen en daar besteden we nauwelijks nog aandacht aan? Waar, heel waar, maar daar denken we misschien dat dergelijke aanslagen niet bij ons kunnen? Helaas is niets minder waar, alle gruwelen, klasmoorden en aanslagen, wat dan ook, zijn hier even aanwezig. We duwen het idee alleen liever van ons af. Nee, het heeft ook niets met de "moderne tijd" te maken. Het is van alle tijden, Herodes was niet eens de eerste die kindermoorden beval. Ook de Grieken en alle gekende "beschavingen" hebben ons er op gewezen dat we menselijk zijn en dat dat niet altijd even fraai is. Ieder van ons, U en ik zijn blijkbaar tot wat dan ook in staat. En dat is een gruwelijk begrip.

Strengere straffen? Iemand die zelfmoord pleegt of aandacht zoekt ga je daar niet mee raken. En evenmin zal dat voorkomen dat het opnieuw zal gebeuren. Helaas.

Is er dan niets dat we kunnen doen, is deze wereld verloren,...


NEE, we moeten doorgaan en ons blijven verwonderen om al het goede, hoe klein ook, nooit of nooit mogen we dergelijke excessen ons leven laten bepalen. Hoe onmogelijk dat ook is voor de naaste betrokkenen. Ik durf er niet aandenken hoe ik me zou voelen mocht...

Doorgaan en ons bewust zijn van het verdriet, rekening houden met de mensen om ons. En pogen om ons eigen zielig persoontje wat minder belangrijk te vinden. Egoïsme is het sleutelwoord in al deze problemen. Op het ogenblik dat je jezelf belangrijker vindt dan een ander liggen dergelijke monstrueuze gebeurtenissen op de loer. Het individu dient de mensheid, niet andersom want dan vernietigt het individu zichzelf. We zijn meer wat de anderen van ons maken dan ik ooit gedacht heb. De massa moet dan ook zijn verantwoordelijkheid leren zien, ook al is dat een taak voor ieder individu op zich.

Daarstraks heb ik de "Valse Triste" opnieuw gespeeld, tot hij min of meer juist zat qua noten, (ik ben een beginnende amateur) Maar nooit ofte nimmer zal ik hem kunnen spelen of horen zonder aan de kleuters te denken en de hun overvallen gruwel. Toch zal ik hem blijven spelen, vergeten doen we veel te veel.

"Het verleden kennen en begrijpen om in het heden voor een betere toekomst te zorgen"

Herman

49 Tinten Grijze Wolken overdonderen me.
Regen druppelt grafische kunst in bruine plassen.
Rodrigo's Concierto d'Aranjuez speelt onder mijn hoedje samen met de wind
en stuwt me verder door het winterse Hoppeveld.
De Hoppeduvel grijnst en haalt zijn neus op vanwege mijn ijdele inspanningen.
48minuten, 4,9 km afgelegd 5,7 km/u gemiddeld, 5,9 km/u momenteel,
fluistert de dame van Runkeeper in mijn oortjes.
Ze klinkt nog even onvermoeid als toen we samen vertrokken. Pfioeew
Bijna thuis dus, mijn zweet stinkt en verteld me dat mijn batterijen weer opgeladen zijn. De Ph staat juist...
Het is goed thuis te komen.

Dag Dirk,

Je hebt me twaalf jaar lang regelmatig doen vloeken,met je schitterende maar zo vaak very last minute ideeën die in geen enkel ander bedrijf nog waar te maken hadden geweest, je onverbeterlijk optimisme als het op de MotorboeKtiek aankwam was vaak echt wel onwaarschijnlijk.

Maar je wist dat een tijdschrift maken meer was dan "alleen maar" fantastische artikels schrijven met mooie foto's. De MotorboeKtiek was daar een mooi bewijs van, alles voor de lezer, meerwaarde was geen loos begrip bij jou en geld was niet wat primeerde.
Daarnaast was er ook het onwaarschijnlijk pallet aan evenementen die je uitdacht en waaraan ik al die jaren bij de meeste mee mocht en wou werken, was het niet met de MotorboeKtiek dan was ik er wel voor de logistiek, ook daar vloekte ik meer dan een beetje. Oh ja! Maar dat zal blijkbaar mijn aard wel zijn, net als jij nam ik nooit een blad voor de mond, maar uit jou mond kwamen er wel mooiere woorden, ik heb dan ook veel geleerd in dit gros maanden. Niet alleen qua taal. Jou woorden waren ook nooit loze woorden, hoe vlot je ook sprak, steeds wist je heel goed wat je zei.

Kijk, ik ben hier weer veel te veel aan het uitweiden, maar nooit ofte nimmer zolang ik nog mag leven zal ik uitgepraat zijn over jou. Soms zou ik gelovig willen zijn, nu bijvoorbeeld...

Bedankt Dirk, De MotorboeKtiek was mijn droomjob en ik heb ze van jou gekregen.En veel meer.

Vivian, Tinne, Bert, Jan, Mijn innige deelneming. Nee, ik weet niet wat Dirk aan jullie zou zeggen maar dat het met flink doorgaan te maken zou hebben en met jullie dromen waarmaken, daar ben ik zeker van. Dirk was een voorbeeld zoals er weinigen of geen zijn in deze wereld.

Vaar Wel Dirk

Herman

Dag Pepa,

Naast het verdriet dat we voelen omdat een dierbaar iemand niet meer leeft, beweegt, lacht, iemand die we het ZO graag zouden gunnen nog verder te leven, is er ook het verdriet om de leegte die die persoon achterlaat, het gemis, met andere woorden ons EIGEN verdriet.

Een leemte die niets of niemand ooit kan invullen. Wel Pepa...

De leemte die jij achterlaat is immens, ook al was je nooit te opvallend aanwezig, plaatste je jezelf nooit op de voorgrond, altijd was je daar als we je nodig hadden, totaal en zonder voorbehoud.

Dank je.

Je leerde ons zelfstandig zijn, je liet ons onze eigen fouten maken, ondertussen door mijn eigen kinderen, en mijn lieve kleindochter, weet ik hoe moeilijk dat kan zijn, maar jij, je oordeelde nooit! Veroordeelde zeker niet. En je was er altijd om ons op te rapen als dat nog nodig was.

Dank je.


Zelfstandig opgroeien betekend weinig voorbeelden hebben of volgen. Ik dacht dat ik het allemaal zelf deed.
Hummm

Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat jij mijn voorbeeld was én bent...

Een voorbeeld waarvan ik hoop dat ik het ooit op een dag mag benaderen...

Het volgende lied is dan ook een, niet zo stille, wens van je zoon.


Slaapzacht, samen met Moeke hoop ik. Maar nu ook weer niet te zacht.

Muziek: Stef Bos- Papa.




Tekst door mij geschreven voor, en gelezen in, de dienst op 10-09-2011 ter ere van mijn vader; mijn Pepa.

Ik mis hem en mijn moeder, Moeke, nog elke dag, ook al waren ze toch al eventjes van deze wereld af bij hun overlijden.
Ze zijn beiden zachtjes gegaan, vrij kort na elkaar, na een leven van elkaar liefhebben. Voor velen een droom, voor hun een volbrachte levenstaak. Dankje allebei. Ik hou van jullie.

Dank Je Dirk

Ook al hebben uitzonderlijke mensen zoals hij een duizendvoud meer aan ideeën tot realiteit gebracht dan een "gewone" mens, een leven gehad dat goed gevuld was, respect van zovelen gekregen; Als ze zo jong moeten gaan is dat alleen des te erger. Naast op de eerste plaats de veel te jonge kinderen die achterblijven, een partner die haar leven aan dat van hem had gebonden in zovele opzichten, geen gemis kan groter zijn dan dat van naaste gezinsleden, menselijke drama's die al meer dan volstaan om ook bij iedere buitenstaander een immense pijn en medeleven op te wekken, blijft er ook de wetenschap dat geen mens hem ooit zal kunnen vervangen. Een uniek mens is heengegaan. Jammer dat ik niet gelovig ben.

Ik heb zelf verleden jaar beide ouders verloren, en ook al waren die toch flink veel ouder, het gemis blijft enorm, ik weet dan ook; het verdriet van Zijn achterblijvers is onbeschrijfelijk.

Je bent een inspiratie geweest voor zovelen, Dank je Dirk.

Minimensjes.


Nee, ja, de strips heb ik ook maar nee, peuters, kleuters, kleine kinderen dus.

Nauwelijks uitdrukbaar in jaren, 16 en 25 maand oud en toch al woordeloze ruzie/discussie, of beter gezegd zachte strijd om een winkelkar.

Een speelgoedimitatiewinkelkar weliswaar, inderdaad, maar is dat niet altijd een imitatie, zo'n winkelkar? Symbool voor de hoorn des overvloeds, symbool voor onze eeuwige afhankelijkheid van elkaars blik. De ogen van de anderen. Een imitatie van het echte leven, waarin we uitstallen wie we zijn. Of wie we willen zijn... De Lagavullin, de Duvel, de BioPasta. Staat de mens voor het product of het product voor de mens?

Heel het spel van even loslaten, afstand nemen, uit de ooghoeken toeschouwen en snel reageren bij de minste beweging van de tegenstander. Tergend traag voorbijrijden, sluikse blikken werpen. Niets volwassens ontbreekt.

Kinderen zijn gewoon kleine volwassenen met marge voor expansie.


Herman kleine man.

Deze Nacht trek ik de Handrem van de Wereld op,

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
Ik laat de dromen duren, de rust oneindig, de vierders vieren.
Bevrozen ieders doen en laten,
daden ontleed tot de kleinste eenheid hunner bestaan.

Het verdriet opgesplitst in hooguit speldeprikjes,
't genot traag en eindeloos.
De afwezigen, overledenen, eeuwig herinnerd,
nooit nimmer vergeten.

De Zon zal schijnen en de Regen zal zijn,
Groen de aarde, de tuinen.
De auto's gewassen, super-eco-zuinig,
ongelukken uitgesloten, ongelukken uitgesloten.

Deze nacht trek ik de handrem van de wereld op,
niet om het mensenleven te stoppen, niet om de wereld te verraden.
Maar gewoon om al mijn angsten wat er komen kan,
even veilig, goed verzekerd te parkeren.


Herman Jambé 03-05-2012